Showing posts with label Hockney. Show all posts
Showing posts with label Hockney. Show all posts

Tuesday, 26 March 2019

Hockney's schilderkunst is springlevend!

Het lijkt soms of schilderkunst iets van vroeger is. Anything goes, natuurlijk, kunstenaars kiezen zelf hun vormentaal. Er is geen Ecole des Beaux Arts meer, die voorschrijft hoe het hoort. Mijn laatste docenten bij schilderclubjes zeiden, toen ik vroeg wat ze zelf maakten: "Nee, schilderen, dat doe ik eigenlijk niet meer, ik ben verdergegaan." Schilderen te beperkt?

Bij conceptuele kunst mis ik vaak het pure plezier van het kijken, Het gaat via je hoofd, je begrijpt het meestal pas als je het verhaal of de filosofie erachter kent. Dat kan heel mooi of indrukwekkend zijn trouwens.

Vorige week zag ik de landschapsschilderijen van Hockney (Joy of Nature, Van Gogh Museum). Het was zooo mooi! Ik werd er zo blij van! Hockney vertelt bij interviews dat ook tegen hem gezegd werd dat het schilderen van landschappen iets van vroeger was. Hockney vertelt dat de natuur er altijd is en nooit verveelt. Toen hij, na lang in in Californië gewoond te hebben, de seizoenen weer ervoer in zijn vaderland Engeland, moest hij het schilderen. De vormen, de ritmes, de kleuren, het licht, de seizoenen. Hockney's schilderijen zijn een ode aan het landschap en aan de schilderkunst. En aan het kijken.
Maar Hockney zou Hockney niet zijn als hij dat niet op zijn eigen manier deed. Je ziet dat hij Van Gogh bewondert, maar het is ook helemaal van nu. Het viel me vooral op bij de vier seizoenen. Eén plek vier maal geschilderd, maar zó anders, dat ik pas na een tijdje zag dat het steeds dezelfde plek was.

Woldgate Woods Herfst 2006


Hockney is al lang actief, hij brak door met zijn pop art, zoals de zwembadschilderijen, waarvan er één onlangs voor een astronomisch bedrag verkocht is. (ik schreef er de blog ´Nieuw woord schilderijtrailer´ over). Hij heeft veel meer geschilderd, maar is nog lang niet uitgekeken op de landschappen. Omdat het `klassieke perspectief´ hem benauwde ontwikkelde hij een techniek om meerdere perspectieven te laten zien, zoals wanneer je buiten loopt, zodat je veel meer ín het schilderij bent. Hij maakte er ook fotobeelden van, waar je voelt dat je in de omgeving wordt opgenomen als er dichtbij staat. Een geweldige innovatie!
Ja, hij gebruikt ook foto´s, Ipad~tekeningen en houtskool, allemaal krachtige beelden, met veel plezier en ogenschijnlijk snel gemaakt.

Woldgate Woods, zomer 2006
  Binnenkort gaat hij de kust van Normandie op het doek zetten. Hopelijk weer op van die grote doeken, die hij in Engeland maakte. Hij ging er mee naar buiten, geassisteerd, want in je eentje is dat geen doen.  En hopelijk laat hij `de verf  weer kallen, alsof vanochtend de lente doorbrak´, zoals Wieteke van Zeijl zo mooi zegt in De Volkskrant.
 
De seizoenen. Grote beelden van verschillende foto´s

Thursday, 15 November 2018

Nieuw woord: schilderijtrailer

Veilinghuis Christie's maakte voor de prestigieuze najaarsveiling trailers van schilderijen. "Storytelling", aldus Christie's, slimme marketing, wat mij betreft. Dat heeft kunst toch niet nodig!
Ik weet het: ik schrìjf over kunst. En er zijn films over kunst, magazines, wandelingen langs geschilderde plekken, kunstboekhandels en ga zo maar door.

Sommige mensen vinden dat je een schilderij ervaart door er naar te kijken, dat het gaat om de pure visuele beleving.
Dat is zeker zo. Een beeld kan je grijpen. Het kan je boos maken, verdrietig of vrolijk. Wat werd ik vrolijk van de knipsels van Matisse, ik word rustig van de primaire kleuren van Mondriaan, moeders met kind laten me zelden onberoerd.

Maar voor mij kan de geschiedenis van een schilderij ook belangrijk zijn. Oude schilderijen hebben vaak veel meegemaakt; ze hebben oorlogen of de beeldenstorm overleefd, verstopt, begraven of in een treinwagon. Schilderijen zijn soms een deel van een groter doek , - of meerdere- , ze hebben in de slaapkamer van een koningin gehangen, de afbeelding is nieuw omdat er buiten werd geschilderd of omdat iemand had uitgevonden hoe je perspectief kon schilderen; kunst kan een beweging in gang zetten of is op een bijzondere plek, zoals een concentratiekamp, gemaakt. Soms zie je meer als je dat weet, of je begrijpt het beter. Tenminste, ik wel.

Er blijken dus ook trailers van schilderijen te zijn. Dwdd liet de trailer zien van een zwembadschilderij van David Hockney. Hockney maakt fantastische schilderijen, dat staat voor mij buiten kijf. Hoewel ik zijn latere schilderijen van landschappen in zijn geboortestreek het mooist vind, zijn de schilderijen met zwembaden ook heel mooi.

Hockney aan het werk aan zijn gigantische doeken van het landschap uit zijn jeugd in Groot-Brittanie. Wat een explosie van kleuren! En ook heel warm. Wat een compositie! Een lust voor het oog.

Portrait of an artist (Pool with two figures) van David Hockney uit 1972.  Christie's heeft er een trailer bij gemaakt. Zonder tekst, ze verwachten belangstellenden in 40 landen te bereiken.

Maar een trailer?! Het verhaal erachter, dat van Hockney's liefdesverdriet, de tragiek van de onbereikbare liefde, is heel invoelbaar.
Maar de marketing en de belangen van het veilinghuis, het pitchen van het duurste schilderij van een nog levende schilder, al die humbug eromheen, daar word ik wel een beetje verdrietig van. 80 miljoen dollar was de geschatte opbrengst, dat is voor gewone stervelingen buiten ieder bereik. En de opbrengst overtrof de verwachting: $ 90 miljoen.

Kijk in plaats daarvan liever eens een kwartiertje naar je favoriete schilderij.

Yorkshire was de inspiratie voor dit schilderij. Hockney ging de serie schilderen na de dood van zijn moeder. 

A bigger splash. Brengt je naar een warme zomer in Amerika, met opspattend water. Bommetje!

Ik keek naar Tecla van Rineke Dijkstra. Onbeschrijflijk, zo mooi, daar blijf je naar kijken.